Kierunek ten popularność zyskał dopiero w latach osiemdziesiątych, kiedy ustępował tworzącym się nie tylko na gruncie muzyki kierunkom postmodernistycznym, których istotną cechą jest wzajemne oddziaływanie pomiędzy współczesną muzyką poważną a muzyką jazzową i rockową oraz odkrywanie dorobku nieeuropejskich kultur muzycznych (muzyka świata).
Obecnie w muzyce współczesnej jest bardzo wiele zróżnicowanych kierunków. W Polsce, przykładowo, można wskazać na kilka odmiennych stylistyk reprezentowanych przez kompozytorów różnych pokoleń: prosta, tradycyjnie brzmiąca muzyka Wojciecha Kilara ostentacyjne nawiązywanie do postromantyzmu przez Krzysztofa Pendereckiego drapieżny minimalizm Henryka M. Góreckiego tradycyjna narracja „opowiadana” indywidualnym językiem Krzysztofa Meyera deformacja tradycji w utworach Pawła Szymańskiego instalacje, improwizacje i performance Krzysztofa Knittla mozaika tonalnych, atonalnych i inspirowanych rockiem epizodów w utworach Pawła Mykietyna life electronic Agaty Zubel
Obraz współczesnej muzyki dopełniają całkowicie nowe nurty wywodzące się z tradycji innych niż muzyka poważna, np. jazz, rock, new age czy world music.