W 1965 uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy Badania nad przemianami organicznego i mineralnego azotu oraz związków próchnicznych podczas rozkładu nawozów zielonych w glebach lekkich. W latach 1967–1972 pracował w zorganizowanej przez siebie Katedrze Przyrodniczych Podstaw Urządzeń Rolnych na Wydziale Geodezji i Urządzeń Rolnych WSR, następnie katedra ta weszła w skład Wydziału Rolniczego nowo utworzonej Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie. W 1972 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, w 1979 tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1975–1981 był rektorem Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie.
Opublikował ponad 355 prac naukowych. Wypromował ponad 200 magistrów, 26 doktorów, recenzował ponad 50 rozpraw doktorskich i 60 habilitacyjnych.
Był przewodniczącym (1993-1995) i honorowym członkiem Komitetu Gleboznawstwa i Chemii Rolnej Polskiej Akademii Nauk, a także członkiem Komisji ds. Stopni i Tytułów; Sekcja III - Nauk Biologicznych, Rolniczych, Leśnych i Weterynaryjnych Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.