Prawo może uzależniać skutki prawne umowy od zawarcia jej z zachowaniem określonej formy. Ze względu na formę wyróżnia się umowy zawarte: w drodze czynności konkludentnych () – takich, które nie mogą być uznane za formę ustną, a są zrozumiałe dla stron umowy (przykładem może być umowa sprzedaży dwóch piw przez podniesienie dwóch palców, któremu towarzyszy akceptujące kiwnięcie głową barmana), ustnie, w formie pisemnej, w formie dokumentowej, w formie elektronicznej, w formie pisemnej z notarialnym lub urzędowym potwierdzeniem podpisu, w formie pisemnej z urzędowym potwierdzeniem daty, w formie aktu notarialnego, w formie przewidzianej ustawą szczególną, inne, niewystępujące w prawie polskim.
Co do zasady przy zawieraniu umów nie jest wymagane zachowanie szczególnej formy, jednakże istnieją liczne wyjątki od tej zasady (np. w prawie polskim umowa przenosząca własność nieruchomości wymaga dla swej ważności formy aktu notarialnego).