Erozja naturalnie miała różne skutki w zależności od lokalnej twardości skały, a także nasilała się tam, gdzie ciek koncentrował się w naturalnych zagłębieniach, a zwłaszcza pęknięciach skały.
W twardych skałach, takich jak skały Varone (wapienie jurajskie), erozja koncentruje się zawsze wzdłuż wąskich i głębokich szczelin, poszerzając je i pogłębiając. Wody, opadając z kolejnych uskoków skalnych, tworzyły wiry. Wirująca woda, pełna zawieszonych cząstek piasku, działała jak wielka ściernica, szlifująca boki powstającego wąwozu i pogłębiająca go coraz bardziej, tworząc kotły eworsyjne. Systematycznie obrywanie się skał, tworzących próg wodospadu, powodowało jego cofanie się w górę toku wody i wydłużanie powstałego poniżej niego wąwozu.
Dziś wąwóz ma głębokość 55 metrów w części dolnej, a w górnej osiąga głębokość 73 metrów. Skok wodospadu osiąga w sumie 98 metrów wysokości. Działalność erozyjna wodospadu trwa do dziś, a jego cofanie się jest obliczane na średnio około dwóch milimetrów rocznie.
Turystyka Już w połowie XIX w. wodospad i prowadzący do niego wąwóz stały się znane wśród turystów, jednak ci byli praktycznie pozbawieni możliwości łatwego do nich dostępu.