Historia W okresie X–XII wieku w Nadbajkalu z ludności, głównie ojrackiego pochodzenia na północnych obrzeżach, utworzyła się wspólnota określana później mianem Sagenut-olet. Powstała również Wspólnota Terytorialna na czele z ikiresami – odłamem środkowoazjatyckiego plemienia mongolskiego, w górnym biegu rzeki Leny i rzeki Kudy.
Segenuci w XV–XVI wieku rozpadli się na dwie wspólnoty – Ikinat i Segenut. Ikinaci rozprzestrzenili się w kierunku północno-zachodnim, Segenuci pozostali w górnym biegu Leny. Wspólnota Segenutów rozpadła się na nierówne części w czasie wzmocnienia Bulagatów i Echirytów oraz ich ekspansji terytorialnej. Następnie część Segenów przeniosła się na Olchon, do Doliny Barguzyńskiej i na teren Stepu Kudaryńskiego.
Rody Segenutów W składzie wielkiego plemienia Segenutów pojawiają się takie rody, jak Segenud, Ikinad, Zungar, Bykod (Buhud, Byhed, Bykot), Nojod, Manholud, Tugud, Szebhen, Hajtal, Durlaj, Torgoud, Baruun Gar, Haranuud, Szaranuud, Boronuud Jabcha Ugar, Balai-Segenud. Według buriackich legend Segenuci-Oleci są potomkami legendarnego Barga-Batorego, który miał trzech synów: Olędę, Buriadaj i Horidę.