Został powołany do służby w C. K. Obronie Krajowej i od 10 października 1904 do 15 września 1907 służył w 18 pułku piechoty z Przemyśla. Po zwolnieniu z wojska 16 września 1907 podjął pracę w oddziale podatkowym przy starostwie c. k. powiatu sanockiego jako pomocnik kancelaryjny. Od 1 kwietnia 1910 był sierżantem policji w Sanoku (zastępując na stanowisku praktykanta policji Maksymiliana Słuszkiewicza). W pierwszej połowie 1914 otrzymał awans w postaci przeniesienia go na posadę urzędnika przy magistracie miasta Sanoka. W swojej pracy odnosił sukcesy, np. doprowadził do wykrycia sprawców kradzieży z 24 marca 1912 w mieszkaniu Emila Gawła, a w styczniu 1914 grupy kieszonkowców.
W międzyczasie w C. K. Obronie Krajowej został mianowany na stopień kadeta piechoty w grupie nieaktywnych z dniem 1 stycznia 1911, następnie awansowany na stopień chorążego piechoty w rezerwie z dniem 1 stycznia 1911. Od 1911 był przydzielony do 1 pułku piechoty z Wiednia. Po wybuchu I wojny światowej został powołany do służby wojskowego. Odbywał służbę w zakresie utrzymania jeńców wojennych. Został awansowany na stopień porucznika piechoty w rezerwie z dniem 1 lutego 1916. Do 1918 pozostawał z przydziałem do 1 pułku piechoty (od 1917 przemianowany na Pułk Strzelców Nr 1).