Wyścig spotkał się z większym zainteresowaniem zawodników zagranicznych, których wystartowało aż 12, w tym najbardziej znany wówczas niemiecki kierowca Rudolf Caracciola, będący faworytem zawodów. Liczbę widzów prasa szacowała na około 20 tysięcy i dwa tysiące przybyłych samochodów, a miejsca noclegowe w Zakopanem były przepełnione już przed imprezą. Zarówno liczba zawodników, jak i widzów była większa od ubiegłorocznej. Komandorem zawodów był Bolesław Macudziński, prezes komisji sportowej Krakowskiego Klubu Automobilowego organizującego wyścig.
Samochody były podzielone na kategorie: I – samochodów wyścigowych, II – sportowych i III – turystycznych, a nadto w każdej kategorii podzielone były na klasy zależnie od pojemności silnika. Motocykle były podzielone na cztery klasy w tym dwie z wózkami bocznymi. Udział wzięło 21 motocykli i 19 samochodów, w tym dwa turystyczne, osiem sportowych i dziewięć wyścigowychTak według . Według oficjalnego komunikatu, udział wzięły i przybyły do mety 22 samochody, w tym 11 sportowych, ale komunikat podaje wyniki również tylko dla ośmiu samochodów sportowych ().. Ponadto jeden samochód turystyczny jechał poza konkursem. Ten sam samochód mógł brać tylko raz udział w wyścigu. Liczba zawodników była jednak mniejsza, gdyż książę wystawił aż trzy samochody, z czego dwa prowadzone przez siebie.