mały|lewo|Czarnowron bywa traktowany jako podgatunek wrony siwej Historycznie wyróżniano sześć podgatunków C. corone, które zamieszkują: C. corone orientalis Eversmann, 1841 – środkowa i wschodnia Azja. C. corone cornix Linnaeus, 1758 – wrona siwa – północna i wschodnia Europa. C. corone corone Linnaeus, 1758 – czarnowron – północna i zachodnia Europa. C. corone sharpii Oates, 1889 – Sardynia, Sycylia, Półwysep Apeniński, południe Półwyspu Bałkańskiego, Azja Mniejsza, Mołdawia, Ukraina, Kaukaz, Ałtaj, Kazachstan i dalej na wschód po Iran i Turkmenistan. C. corone pallescens (G. Madarász, 1904) – Cypr, południe Azji Mniejszej, Lewant i Egipt oraz Mezopotamia. C. corone capellanus P.L. Sclater, 1877 – Irak i Iran. To ujęcie systematyczne podtrzymują m.in. autorzy Kompletnej listy ptaków świata, listy ptaków świata opracowywanej przez BirdLife International i autorów Handbook of the Birds of the World oraz opublikowanej w 2025 roku globalnie uzgodnionej listy ptaków świata AviList. W ujęciu systematycznym, które dzieli ten takson na dwa odrębne gatunki, czarnowron (Corvus corone) obejmuje podgatunki corone i orientalis, a wrona siwa (Corvus cornix) – pozostałe cztery. To ujęcie stosuje m.in.