W tej jednostce pełnił funkcję dowódcy plutonu, następnie kompanii oraz baonu. 2 sierpnia 1920 roku wyróżnił się podczas walk w rejonie Kozak i Bindug. Po śmierci dowódcy batalionu objął dowództwo i przeprowadził skuteczny kontratak na oddziały Armii Czerwonej, które zostały zmuszone do wycofania się na drugi brzeg Bugu. Za ten czyn został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari.
17 listopada został mianowany adiutantem szefa aeronautyki. 2 listopada 1921 roku został urlopowany celem ukończenia przerwanych studiów. W lipcu 1924, w związku z reorganizacją Wojsk Balonowych, został przeniesiony z II baonu aeronautycznego do 4 pułku lotniczego w Toruniu z pozostawieniem na odkomenderowaniu na Politechnice Warszawskiej. We wrześniu 1925 został przeniesiony do korpusu oficerów inżynierii i saperów z równoczesnym wcieleniem do batalionu mostowego i jednocześnie pozostawieniem „na odkomenderowaniu na studiach”. W 1926 ukończył studia i otrzymał dyplom inżyniera dróg i mostów. Z dniem 1 marca 1926 został przeniesiony do kadry oficerów korpusu saperów i przydzielony do Centralnych Zakładów Zaopatrzenia Saperów. 12 kwietnia 1927 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 roku i 11. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów.