W słownictwie widoczne są wpływy tureckie i albańskie.
Cechy językowe Pod względem wielu cech są to gwary typu bułgarsko-macedońskiego, o czym świadczy: akcent wydechowy, brak intonacji i iloczasu, redukcja i zanik samogłosek nieakcentowanych, co wynika z silnego akcentu, analityczna deklinacja (redukcja liczby przypadków), rodzajnik postpozytywny, zastąpienie bezokolicznika konstrukcjami z da, analityczne stopniowanie przymiotników i przysłówków, podwójne dopełnienie zaimkowe.
Z drugiej strony pierwotne cechy fonetyczne i morfologiczne świadczą o tym, że genetycznie należy on do grupy zachodnie języków południowosłowiańskich. Cechami, które bezwzględnie odróżniają gwary torlackie od zarówno gwar macedońskich, jak i bułgarskich, są: zlanie się dawnych jerów *ъ, *ь w jedną głoskę, często będącą odrębnym fonemem, przejście psł. *ǫ w u wobec typowego dla obszaru bułgarsko-macedońskiego przejścia w [], [] lub [], zaimek pytający šta lub što, końcówka -ga, np. tóga, njéga wobec nego, zaimek osobowy 1. os. l. poj. ja i w przypadku zależnym zaimek 3. os. l. poj. ga wobec (j)as i go, końcówka -mo w 1. os. l. mn. czasowników, np. grebémo wobec me. brak końcówki -t w 3 os. l. mn. czasu teraźniejszego, końcówka 1. os. l. poj.