na niższym znajduje się sygnaturka zwieńczona dachem hełmowym z latarnią. Oryginalnie kościół nakryty był gontem, obecnie pokrywa go dach ceramiczny. Prezbiterium i nawa do ambony zostały zbudowane z kamienia i są nakryte betonowymi sklepieniami kolebkowymi z lunetami. W nowszej, murowanej, wzniesionej z cegły części, obejmującej pozostałe nawy, są umieszczone drewniane stropy o pozornym sklepieniu kolebkowym.
Budowla w latach 1924–1925 i powojennych była remontowana. Konsekrowana została przez biskupa Zdzisława Golińskiego w dniu 19 kwietnia 1959 roku. Dzięki staraniom księdza Władysława Praskiego w 1971 roku zostały odnowiono ołtarze, a w 1972 roku – dwie wieże, natomiast w 1974 roku została dobudowana boczna kaplica.
Wnętrze i wyposażenie Świątynia posiada wyposażenie w stylu późnobarokowym. Ołtarze i ambona z bogatą snycerką powstały w II połowie XVIII wieku. Ciekawy jest ołtarz główny, ozdobiony obrazem św. Józefa z Dzieciątkiem. Z jego lewej i prawej strony są umieszczone rzeźby św. Anny i św. Joachima, a także wyeksponowane są okazałe postacie: Gabriela Archanioła i św. Michała przebijającego włócznią smoka.