Po wyjściu za mąż za Bolesława Polkowskiego wyjechała w 1935 do Gdyni, gdzie nauczała na Koncesjonowanych Kursach Gimnazjalnych dla Dorosłych. W latach 1936–1937 była hufcową Morskiego Hufca Harcerek, zaś w okresie 1938–1939 – komendantką Morskiego Środowiska Harcerek. Odpowiadała za działalność szkoleniową wojennego Pogotowia Harcerek w Gdyni. Lata II wojny światowej spędziła w Kamionie koło Łowicza, biorąc udział w działalności tajnego nauczania. Po powrocie do Gdyni uczyła języka polskiego w Państwowym Gimnazjum i Liceum Żeńskim (od 1955 – część II Liceum Ogólnokształcącego). Od 2 października 1945 do 23 maja 1948 pełniła funkcję komendantki Morskiej Chorągwi Harcerek. W grudniu 1956 objęła kierownictwo Wydziału Programowego Komendy Chorągwi Harcerstwa w Gdańsku. Ponownie dowodziła Hufcem Harcerek w Gdyni od marca 1957 do września 1958. Należała do Związku Nauczycielstwa Polskiego. Pozostawiła relację Historia Morskiego Hufca i Środowiska Harcerek w Gdyni w latach 1928–1939 (1980, rękopis znajduje się w Muzeum Miasta Gdyni).