Do jego uczniów należeli Hector Berlioz, César Franck, Charles Gounod i Ferenc Liszt. W 1831 roku został odznaczony Legią Honorową, w 1835 roku zaś został, jako następca François-Adriena Boieldieu, członkiem Akademii Francuskiej.
Twórczość Przeszedł do historii przede wszystkim jako nauczyciel i teoretyk. Napisał 16 prac teoretycznych, w tym m.in. Traité de melodié (1814), Cours de composition musicale, ou Traité complet et raisonné d’harmonie pratique (1816–1818), Traité de haute composition musicale (1824–1826) i Art du compositeur dramatique, ou Cours complet de composition vocale (1833), a także autobiografię pt. Notes sur Antoine Reicha. Jego poglądy na temat kontrapunktu, orkiestracji i formy sonatowej wywołały ówcześnie kontrowersje w Konserwatorium, wywarły jednak wpływ na następne pokolenie muzyków, m.in. Adolfa Bernharda Marxa, Hectora Berlioza i Giacomo Meyerbeera.
Jako kompozytor był reprezentantem wczesnej fazy romantyzmu. Współcześnie znany jest głównie jako twórca form kameralnych. Jego obszerna twórczość częściowo zaginęła i nie została