Od lipca 1942 był dowódcą plutonu 1104 pułku artylerii Frontu Stalingradzkiego, od sierpnia do września 1942 dowodził baterią artylerii 10 Dywizji Piechoty Wojsk Wewnętrznych NKWD Frontu Południowo-Wschodniego, 13 września 1942 został ciężko ranny i do stycznia 1943 leczył się w szpitalach w Saratowie i Tomsku.
Od lutego 1943 do stycznia 1944 był dowódcą baterii i naczelnikiem artylerii 271 pułku piechoty na Froncie Centralnym (od lutego do października 1943), Woroneskim (październik 1943) i 1 Ukraińskim (od października 1943 do stycznia 1944). Brał udział w bitwie pod Kurskiem, operacji orłowskiej, operacji czernihowsko-prypeckiej, kijowskiej i żytomiersko-berdyczowskiej. Jako dowódca baterii 271 pułku piechoty 181 Dywizji Piechoty 28 Korpusu Piechoty 13 Armii Frontu Centralnego w stopniu starszego porucznika szczególnie wyróżnił się podczas forsowania Dniepru 26 września 1943 k. wsi Komarin w obwodzie homelskim, gdy zniszczył dwa czołgi przeciwnika. Od stycznia do czerwca 1944 był naczelnikiem artylerii 292 pułku piechoty 1 Frontu Ukraińskiego, brał udział w operacji rówieńsko-łuckiej i proskurowsko-czerniowieckiej. 24 czerwca 1945 wziął udział w Paradzie Zwycięstwa w Moskwie.