Przy wzrastającym zapotrzebowaniu na te wyroby produkcja takich ilości specyfików wymagałaby wycinania setek hektarów zarośli kosodrzewinowych i setek coraz rzadszych limb. Świadome nasilających się różnych form rabunkowej gospodarki leśnej władze węgierskie już w 1879 r. wydały ustawę leśną, w myśl której właściciele lasów musieli uzgadniać swoje plany gospodarcze z odpowiednim organem państwowej administracji leśnej.
Przebieg inwestycji 28 marca 1897 r. miasto Kieżmark zawarło umowę z węgierskim emerytowanym wyższym urzędnikiem kolejowym, Karlem Molnárem z Klużu, na mocy której tenże uzyskał prawo eksploatacji na gruntach miasta w dolinie Białej Wody Kieżmarskiej wraz z dolinami Białych Stawów i Zieloną Kieżmarską dowolnych ilości kosodrzewiny oraz destylowania z niej na miejscu, „pod własnym kierunkiem i we współpracy z robotnikami” aromatycznych olejków. Umowa zawarta została wstępnie na 10 lat. Dzierżawca zobowiązany był do opłacania niewielkiego rocznego czynszu w wysokości 25 złotych. W zamian był zobowiązany do dokładnego wykarczowania terenu po wyciętej kosodrzewinie tak, by miasto mogło zamienić go na pastwisko.