W następnych wiekach tłumaczono na język czeski tylko niewielkie fragmenty Pisma Świętego (glosy lub wybrane części psałterza). W drugiej połowie XIII wieku tłumaczono dłuższe pasaże biblijne, początkowo psałterzy na potrzeby klasztorów żeńskich (międzywierszowe przekłady w rękopisach łacińskich jak Psałterz glosowany z końca XIII w., Psałterz wittenberski z drugiego ćwierćwiecza XIV w., Psałterz kapitulny, Psałterz klementyński czy Psałterz podiebradski), a od około roku 1300 zaczęły powstawać także ewangeliczne perykopy liturgiczne na potrzeby kaznodziejskie. Były to: Ewangelia Mateuszowa z homiliami (lata 50. XIV w.), Ewangeliarz wiedeński (Evangeliář vídeňský), Ewangeliarz rajhradski (Evangeliář rajhradský), Czytania księdza Benesza (Čtenie knězě Benešovy), Czytania okresu zimowego (Čtenie zimnieho času), Ewangeliarz ołomuniecki (Evangeliář olomoucký) czy Ewangeliarz praski (Evangeliář pražský). Pierwsze tłumaczenie całej Biblii na język staroczeski (Biblia drezdeńska – Drážďanská bible) dokonano z łacińskiej Wulgaty około roku 1360 (pierwsza redakcja Biblii staroczeskiej).