W 1954 został zastępcą profesora, a rok później docentem. W 1962 obronił doktorat na Politechnice Wrocławskiej, w 1963 decyzją Rady Wydziału Łączności Politechniki Warszawskiej uzyskał stopień doktora nauk technicznych. W 1967 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1976 profesora zwyczajnego. Zorganizował pracownię wzorów i pomiarów wzorcowych w Zakładzie Miernictwa Instytutu, która pracowała na potrzeby resortu łączności. Na Politechnice zorganizował i kierował Zakładu Miernictwa Teleelektrycznego, który początkowo wchodził w skład Wydziału Łączności, a następnie Wydziału Elektroniki. Marian Łapiński był organizatorem procesu nauczania przedmiotów "Miernictwo teleelektryczne", "Miernictwo elektroniczne", "Metrologia elektryczna", "Miernictwo wielkości nieelektrycznych", "Elektrotechnika" oraz "Miernictwo elektryczne i elektroniczne". Prowadził prace badawcze nad unikatową aparaturą naukową, powstały urządzenia pomiarowe dla instytutów naukowo-badawczych, uczelni i przedsiębiorstw, były to m.in. analizatory sieci energetycznych. Był prodziekanem Wydziału Elektroniki, także zastępcą dyrektora ds. nauczania w Instytucie Automatyki Przemysłowej.