Dopiero za panowania Karola IX Walezjusza duża sala galerii () została zbudowana na południu, wzdłuż Sekwany. W XVII wieku, kiedy Ludwik XIV przeprowadził się do pałacu wersalskiego, pałac Tuileries stracił na znaczeniu i często stał pusty. W pałacu Tuileries, w sali koncertowej „Stu Szwajcarów” () odbywały się od 1725 koncerty publiczne, a później, od 1784 znajdował się tam Teatr Tuileries ().
Od 6 października 1789, podczas Rewolucji francuskiej mieszkała tu rodzina królewska. 10 sierpnia 1792 została obalona monarchia we Francji. Duża część królewskiej gwardii szwajcarskiej padła ofiarą napastników, co przypomina dzisiaj pomnik szwajcarskich gwardzistów. Ludwik XVI, Maria Antonina Austriaczka i ich dzieci zostali zabrani w wyniku tych wydarzeń do fortecy Temple.
W 1806 wznowiono pracę nad połączeniem dwóch pałaców. Charles Percier i Pierre François Louis Fontaine zaczęli równolegle od skrzydła północnego – Grande Galerie – budowę wielkiej Galerii Napoleona III Bonaparte. Za panowania Ludwika XVIII i podczas II Cesarstwa Francuskiego (1852–1870) trwały pracę architektów – Louisa Visconti i Hectora Lefuela. W 1857 Napoleon III mógł zainaugurować ukończenie „Nowego Luwru” ().