W 1914 roku wspólnie z Giannotto Bastianellim założył we Florencji czasopismo Dissonanza, poświęcone włoskiej muzyce współczesnej. W 1920 roku wraz z Ernesto Consolo powołał do życia Società di Amici della Musica. Pisywał krytyki m.in. do mediolańskiego Secolo, florenckiej Nazione, rzymskich Tribuna, La rassegna musicale i Corriere della Sera. Często występował jako dyrygent, w 1930 roku odbył tounée po USA. W 1939 roku powołany na członka Accademia d’Italia. Członek honorowy brytyjskiej Royal Academy of Music (1959).
Odznaczony Orderem Zasługi Republiki Włoskiej w stopniu Wielkiego Oficera (1952) i Krzyżem Wielkim (1958).
Twórczość Zaliczany do tzw. generazione dell’Ottanta. Ważne miejsce w jego twórczości zajmuje muzyka wokalna, kompozytor czerpał z chorału gregoriańskiego i polifonii świeckiej. Pizzetti dążył do reformy opery włoskiej w duchu dramatu muzycznego, nawiązując do tematyki mitologicznej, tradycji średniowiecznych misteriów oraz dorobku Monteverdiego, Cavallego i Legrenziego. Pragnął doprowadzić do jedności warstwy muzycznej i dźwiękowej, stosując wyłącznie tekst stroficzny i samodzielnie pisząc libretta do swoich oper.