W momencie kapitulacji Niemiec stacjonował na lotnisku Ławica.
W listopadzie 1918 roku zdezerterował z armii niemieckiej i 14 listopada 1918 roku wątpił do Wojska Polskiego jako ochotnik i służył w I Batalionie Pogranicznym Wielkopolskim w Kaliszu. 28 listopada brał udział w przejęciu koszar i oswobodzeniu obozu w Szczypiornie. Brał udział w walkach o Skalmierzyce, Ostrów Wielkopolski, Krotoszyn oraz w walkach pozycyjnych pod Zdunami.
10 stycznia 1919 roku na własną prośbę został skierowany do Szkoły Pilotów na Stacji Lotniczej Ławica, a po jej ukończeniu kontynuował szkolenie w Wyższej Szkole Pilotów. Tytuł pilota frontowego uzyskał 22 czerwca 1920 roku. 10 sierpnia 1920 roku został przydzielony do 8. eskadry wywiadowczej – jako pilot frontowy i w składzie tej jednostki brał udział w walkach podczas wojny polsko-bolszewickiej. W okresie od 4 do 12 września w rejonie Hrubieszowa i Włodzimierza Wołyńskiego atakował z niskiego pułapu kawalerię nieprzyjaciela. Łącznie w sierpniu i we wrześniu wykonał 14 lotów bojowych podczas których wyróżnił się dużą odwagą. 17 września, podczas trzeciego lotu tego dnia atakował z niskiej wysokości oddziały Armii Czerwonej. Jego samolot został zestrzelony ale on sam zdołał powrócić do macierzystej jednostki.