W swojej twórczości od około 1907 poruszał zagadnienia związane z życiem ludzi pracy, idealizując bohaterów robotniczych, w tym tzw. rallarów, czyli budowniczych kolei, górników miedziowych, hutników, jak również obieżyświatów, włóczęgów, w tym z Saksonii, Hesji i Szwecji. Wcześniej pisał opowiadania osadzone w realiach wiejskich, nacechowane romantyzmem i sentymentalizmem: Kiedy nadchodzi wieczór życia (Naar livskvelden kjem, 1902), Bjarne Vaarsus (1904) i Uglevatn (1906). Jego pierwszą powieścią górniczą były Czarne góry (Svarte fjerde) z 1907. Kolejne związane z tą tematyką, to: opowiadanie Odstrzał (Mineskudd, 1907) oraz powieści – Nad wiecznym śniegiem (Ved den evige sne, 1908), Wilcze góry (Vargfjeldet, 1910) i Trzaskająca zima (Fimbulvinter, 1911). W twórczości tej umiał stworzyć realistyczny wizerunek życia robotników na dalekiej, norweskiej północy. Interesował go głównie sam robotniczy bohater, portretowany na romantyczny sposób, ukazywany jako osobnik bohaterski, rycerski, buntowniczy i odważny. Nie interesowały go natomiast zagadnienia walki klasowej. Robotnik Falkbergeta rozumiał swą nędzę i beznadziejne położenie jako element tradycji, z którą należy się mierzyć i ją przezwyciężać.