Po zakończeniu I wojny światowej w Polsce było 39 rezerwatów przyrody (1469 ha powierzchni). W wyniku działań Państwowej Rady Ochrony Przyrody oraz jej współpracowników w okresie międzywojennym uchwalono pierwszą w Polsce ustawę o ochronie przyrody (1934), utworzono 4500 pomników przyrody i 180 rezerwatów. Do 1939 roku powołano też sześć obszarów chronionych nazywanych parkami narodowymi – Białowieski (1932), Pieniński (1932), Wielkopolski, Babiogórski i Tatrzański oraz Park Narodowy w Czarnohorze w Karpatach Wschodnich. Jednak ze względu na małą powierzchnię i brak odpowiedniej administracji, nie odpowiadały dzisiejszej definicji parku narodowego.
Podstawowa ustawa o ochronie przyrodyUstawa z dnia 7 kwietnia 1949 r. o ochronie przyrody. Dz.U. 1949 nr 25, poz. 180. została zatwierdzona przez Sejm Ustawodawczy 7 kwietnia 1949 r. Obok niej obowiązywały w Polsce specjalne rozporządzenia w sprawie ochrony gatunkowej roślin (1957)Rozporządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 28 lutego 1957 r. w sprawie wprowadzenia gatunkowej ochrony roślin. Dz.U. 1957 nr 15, poz. 78., zwierząt (1952)Rozporządzenie Ministra Leśnictwa z dnia 4 listopada 1952 r. w sprawie wprowadzenia gatunkowej ochrony zwierząt. Dz.U. 1949 nr 25, poz. 180., ochrony zwierząt i prawa łowieckiego (1959)Ustawa z dnia 17 czerwca 1959 r.