Silnik o zapłonie iskrowym – w silniku tym mieszanka paliwowo-powietrzna zapala się od świecy zapłonowej i aby ten zapłon miał miejsce, mieszanka musi być stechiometrycznie dobrana – mieszanki zbyt ubogie i zbyt bogate są niepalne. Konieczny jest zatem dodatkowy układ dozujący odpowiednią ilość powietrza, co komplikuje konstrukcję. W związku z brakiem nadmiaru powietrza masa spalin jest mniejsza, a ich temperatura wyższa. Utrudnia to konstrukcję turbosprężarki i układu regulującego. Wyższe ciśnienie i temperatura czynnika roboczego sprawia też większą podatność silnika na spalanie stukowe. Z tego powodu silniki iskrowe doładowane w ten sposób czasem wymagają paliwa o wyższej liczbie oktanowej, co zwiększa koszt wykonania pracy użytecznej przez silnik. Ponieważ z uwagi na groźbę spalania stukowego nie można podnieść stopnia sprężania doładowanego silnika iskrowego, to sam układ doładowania w dużo mniejszym stopniu wpływa tu na ogólną sprawność termodynamiczną silnika i tym samym ma mniejszy wpływ na ograniczenie zużycia paliwa. Z tego względu układy doładowania silnika iskrowego są dużo rzadziej spotykane niż w silnikach o zapłonie samoczynnym, wpływają przede wszystkim na wzrost wysilenia silnika (moc jednostkowa).