thumb|Tablica pamiątkowa w kościele na Saskiej Kępie. Andrzej Górnicki (ur. 29 października 1896 w Warszawie, zm. 16 września 1939 tamże) – major piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Do Wojska Polskiego został przyjęty z byłej armii rosyjskiej. Pełnił służbę w 79 pułku piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 2579. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przeniesiony do 78 pułku piechoty w Baranowiczach. 19 marca 1928 został mianowany na stopień kapitana ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 270. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W latach 1932–1933 był przydzielony do 20 Dywizji Piechoty w Baranowiczach. W styczniu 1934 wrócił do macierzystego 78 pp. 27 czerwca 1935 został mianowany na stopień majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 72. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Po awansie został wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu w 78 pp. W marcu 1939 pełnił służbę w Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych w Warszawie, w składzie osobowym inspektora armii „na odcinku Baranowicze” gen. dyw. Tadeusza Piskora na stanowisku oficera komisji regulaminowej. 31 sierpnia 1939, w czasie mobilizacji powszechnej, objął dowództwo nad nowo sformowanym baonem karabinów maszynowych i broni towarzyszących nr 2.