Z kolei Allan Ulrich w San Francisco Chronicle, po obejrzeniu występu trupy Nebrady napisał: „Fever to wyraźnie balet eksportowy. Ale tym, co eksportuje Nebrada, jest wieczna wojna między płciami, wyrażona przez kwartet kontrastujących duetów, w którym kobiety (Marife Gimenez, Cristina Amaral, Susana Riazuelo, Elsy Barrios) są zawzięte, dumne i nieubłagane; a mężczyźni (David Fonnegra, Christian Perez, Robert Wohlert, Servio Perdomo) są muskularni, nieulękli i ulotni. Choreografia ma strukturę klasyczną, a Nebrada potwierdza wspólny cel kobiet, powtarzając okrężne figury. Niektóre kobiety walczą, inne ustępują, a jedna wznosi się w górę jak triumfujący duch feminizmu. Dzięki ośmiu nieustraszonym tancerzom efekt był bardzo wyrazisty.”
Dziedzictwo Obszerna praca Nebrady wniosła poczucie odrębności i znaczenia do dziedzictwa kulturowego Wenezueli. Jego choreografie są nadal wykonywane na całym świecie, od kiedy pojawiły się w szczególnie płodnej artystycznie erze neoklasycznego baletu w XX wieku. Do swoich grup tanecznych Nebrada wyszukiwał tancerzy zarówno ekspresyjnych, jak i z wybitnymi umiejętnościami technicznymi, a większość jego męskich tancerzy również musiała być utalentowanymi partnerami w tańcu.