Budowa termorezystorów Metale, z których wykonuje się termorezystory, powinny cechować się: dużym temperaturowym współczynnikiem rezystancji (α), linową zależnością rezystancji od temperatury, wysoką odpornością na korozje, elastycznością, ciągliwością, łatwością spawania lub zgrzewania, wysoką temperaturą topnienia, stałością własności fizycznych i chemicznych w wykorzystywanym zakresie temperatury, brakiem histerezy.
mały|Rozkład niepewności maksymalnych dla klasy A i B termorezystorów platynowych
Charakterystyki przetwarzania są podawane w materiałach informacyjnych producentów bądź w normach (PN-EN 60751:2009). Termorezystory metalowe oznaczane są wg schematu MR0,
gdzie: M – oznaczenie materiału rezystancyjnego, – rezystancja w temperaturze 0 °C.
Wartości R0 są znormalizowane: 100, 500 lub 1000 Ω. Przykładowo, termorezystor platynowy o rezystancji 100 Ω ma oznaczenie Pt100. Wymogi stawiane przez środowiska agresywne narzucają konieczność stosowania termorezystorów w obudowach stalowych w wykonaniu wysokociśnieniowym lub przeciwwybuchowym. Obudowy te mogą mieć rozmiary znacznie większe w porównaniu z rozmiarami samego czujnika.
W literaturze anglojęzycznej termorezystory metalowe występują pod nazwą RTD ().