Za przełomowy moment dla komercyjnego druku cyfrowego uważa się rok 1993, kiedy to na targach IPEX firma Indigo (dziś część HP) zaprezentowała maszynę E-Print 1000, wykorzystującą technologię płynnego tonera (ElectroInk). W tym samym czasie firma Xeikon pokazała model DCP-1, oparty na technologii suchych tonerów. Te dwie maszyny po raz pierwszy zaoferowały jakość zbliżoną do offsetu, otwierając rynek dla komercyjnego druku cyfrowego.
Technologie druku cyfrowego Dane do maszyny cyfrowej są przesyłane bezpośrednio z komputera, najczęściej w postaci plików PDF, a następnie przetwarzane przez procesor RIP (Raster Image Processor). Istnieje kilka głównych technologii przenoszenia obrazu na podłoże:
Elektrofotografia (Druk laserowy) Metoda ta polega na naświetlaniu (laserem lub diodami LED) światłoczułego bębna (cylindra), tworząc na nim utajony obraz elektrostatyczny. Obraz ten przyciąga drobinki tonera (suchego lub płynnego), który następnie jest przenoszony na podłoże drukowe (np. papier) i utrwalany termicznie (poprzez wysoką temperaturę i docisk).