Od listopada 1918 w odrodzonym wojsku polskim, zorganizował pluton ochotników i zajął Janów i Krzywoczyce. Od 1 stycznia 1919 w III batalionie 5 pułku piechoty, gdzie zajmował stanowisko dowódcy plutonu i kompanii. Po odniesionej ranie w kwietniu 1919 został urlopowany. W październiku 1919 r. został przyjęty na Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Warszawskiego i kontynuował studia chemiczne, rozpoczęte wcześniej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Odbył w tym czasie kurs chemiczno-pirotechniczny, po czym zapewne na początku 1920 r. został przydzielony do Oddziału IV Kwatermistrzowskiego frontu litewsko-białoruskiego, a następnie 20 marca 1920 r. do Parku Uzbrojenia Artylerii w WilnieIbidem, s. 184.. Od czerwca 1920 ponownie jako ochotnik na froncie w składzie 1. kompanii czołgów 1 pułku czołgów brał udział w walkach w okolicach Białegostoku i Łap. Poległ w walkach 201 ochotniczego pułku piechoty pod Surażem jako dowódca oddziału. Był kawalerem. 14 października 1920 został pośmiertnie zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.