„Otaria” różniła się od prototypu uzbrojeniem (zainstalowano na niej dwie wyrzutnie torped w przeciwieństwie do trzech na „Glauco”) oraz położeniem kiosku (nieco przesunięty do tyłu w porównaniu z prototypem).
„Otaria” zbudowana została w Arsenale w Wenecji. Stępkę okrętu położono 10 maja 1905 roku, a zwodowany został 25 marca 1908 roku. Był pierwszym okrętem we włoskiej flocie noszącym to imię.
Dane taktyczno-techniczne „Otaria” była niewielkim, przybrzeżnym okrętem podwodnym. Długość całkowita wynosiła 36,84 metra, szerokość 4,32 metra i zanurzenie 2,66 metra. Wyporność normalna w położeniu nawodnym wynosiła 157-161 ton, a w zanurzeniu 240-244 tony. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki benzynowe o łącznej mocy 600 KM. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 170 KM. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 13 węzłów na powierzchni i 6 węzłów w zanurzeniu. Zasięg wynosił 900 Mm przy prędkości 8 węzłów w położeniu nawodnym oraz 40 Mm przy prędkości 5 węzłów w zanurzeniu.