Zarząd tego klubu z prezesem Jean-Francois Filippim na czele - kierowany chęcią zysku - miał bowiem plan szybkiej rozbudowy stadionu Armand Cesari, mogącego wówczas pomieścić zaledwie 6250 widzów. Czasu pozostawało bardzo mało, bo zaledwie 12 dni, dlatego pominięto procedury budowlane. Planowano niemal potroić pojemność obiektu, poprzez wybudowanie nowej, tymczasowej trybuny na około 10 tys. osób oraz pozostawienie stojącej już tymczasowej trybuny zachodniej. Dzięki tym decyzjom możliwe stało się osiągnięcie założonej pojemności 18 tys. miejsc.
Budowa nowej trybuny Już dzień po losowaniu półfinału władze klubu skontaktowały się z byłym prezesem Bastii, który posiadał firmę budowlaną. Jego zdaniem było rozebranie północnej trybuny Stade Armand Cesari. W nocy z 24 na 25 kwietnia 1992 betonowa konstrukcja z 1948 r. o długości ponad 100 metrów, mieszcząca 750 osób, przestała istnieć. Roboty wykonano w tajemnicy, a Henri Hurand, prefekt departamentu Górna Korsyka o sprawie dowiedział się z mediów – nikt nie wystąpił o pozwolenie, nikt nie konsultował prac ani z prefektem, ani merem Furiani. Następnie działacze telefonicznie skontaktowali się z dwiema firmami: Sud-Tribunes z Nicei oraz Space Locations z Bordeaux, które specjalizowały się w stawianiu elementowych konstrukcji metalowych znacznych rozmiarów.