Po wojnie Vladas zmienił profil swojej działalności, rezygnując z malarstwa na większą skalę (artyści byli wtedy zmuszani do tworzenia dzieł w duchu socrealizmu), a zajął się pracą administracyjną i naukową. Pracował w Muzeum Etnograficznym Akademii Nauk Litewskiej SRR w Wilnie, Muzeum Sztuki w Wilnie oraz Instytucie Konserwacji Zabytków w Wilnie. Wykładał także w Państwowym Instytucie Sztuki Litewskiej SRR, czyli na dawnym Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Wileńskiego, którego był absolwentemKotłowski J., Vladas Drėma (1910-1995). Twórczość artystyczna i działalność naukowa, Toruń 1999, s. 10–11.. W tym okresie odświeżył przedwojenną znajomość ze Stanisławem Lorentzem, który w tym czasie był już dyrektorem Muzeum Narodowego w Warszawie. Odnowiony kontakt dał możliwość Vladasowi na publikację swoich prac z zakresu historii sztuki Wielkiego Księstwa Litewskiego, których nie mógł opublikować w radzieckiej Litwie, na łamach „Biuletynu Historii Sztuki”Tamże, s. 17.. Korespondencja Vladasa ze Stanisławem z lat 1958–1991 została później opublikowana w formie książkiDrėma V., Lorentz S., Laiškai – Listy, oprac.