opis uroczystości pogrzebowych oraz lament wdowy nad trumną pojawiły się później w istotnych tekstach średniowiecznej literatury serbskiej. W 1393 r. władzę przejął jej syn Stefan, a Milica wstąpiła do monasteru Ljubostinja, który założyła około 1390 r. Tam przyjęła imię zakonne Eugenia i zajęła się nauką oraz tworzeniem dzieł literackich. Dwukrotnie jednak – w maju 1398 i w r. 1403 – wstawiła się za Stefanem u sułtana. Przyjaźniła się z poetką, mniszką Jefimią, która wspierała ją w sprawach politycznych. Zmarła w 1405 r.
Jak jej mąż Lazar, Milica została kanonizowana przez Serbski Kościół Prawosławny. Jest znana jako święta Eugenia (Jevgenija), czyli pod imieniem, które przyjęła w klasztorze. Jej postać pojawia się także w innych Kościołach wschodnich. Jest popularną postacią w serbskim folklorze, jedną z bohaterek mitu kosowskiego, cyklu kosowskiego oraz ludowych eposów, takich jak Budowa Rawanicy czy Car Łazarz i caryca Milica. Odwaga i mądrość Milicy były opisywane przez Grzegorza Cambłaka i Konstantyna Kosteneckiego.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Nemanicze Kategoria:Serbscy święci prawosławni Kategoria:Serbscy pisarze średniowieczni Kategoria:Urodzeni w XIV wieku Kategoria:Zmarli w 1405 Kategoria:Serbskie zakonnice prawosławne