Od 1949 wykonywał – na zlecenie prof. Tadeusza Banachiewicza – prace obliczeniowe na rzecz Obserwatorium Astronomicznego UJ oraz recenzował popularno-naukowe książki o astronomii w miesięczniku Urania. Od 1952 (jeszcze jako student) był zastępcą asystenta na UJ oraz popularyzował astronomię jako prelegent Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. Po ukończeniu studiów w 1954 otrzymał aspiranturę naukową PAN i pod kierunkiem prof. Banachiewicza rozpoczął pracę doktorską, poświęconą wyrównaniu metodą krakowianową szeregu heliometrycznych kazańskich obserwacji Księżyca, wykonanych przez Banachiewicza w celu wyznaczenia jednorodnych parametrów libracji fizycznej Księżyca.
W styczniu 1957 został starszym asystentem UJ w katedrze Astronomii Teoretycznej i Geofizyki Astronomicznej prof. Karola Kozieła, a w 1961 został zaproszony przez kierującego Katedrą Astronomii na Uniwersytecie Wiktorii w Manchesterze prof. Zdenka Kopala na 3-miesięczne stypendium w celu szybszego (dzięki wykorzystaniu jednego z pierwszych w Europie komputerów typu Ferranti Mercury) ukończenia pracy doktorskiej. Po latach okazało się, że fundatorem owego stypendium była NASA, dla której prof. Kopal od 1958 r. opracowywał mapy powierzchni Księżyca, wykorzystane w programie ApolloAndrzej Woszczyk, Astronomem być...