Veković jako pierwsza przetłumaczyła czarnogórską epopeję narodową Górski wieniec, wydaną w 1847 roku, na język francuski. Król Mikołaj I Petrowić-Niegosz nagrodził ją za to cenną broszką z jego portretem. Tłumaczyła też dzieła pediatry i poety Jovana Jovanovicia Zmaja (1833–1904) oraz bajki i legendy autorstwa Vuka Stefanovicia Karadžicia (1787–1864). Napisała także wiele słowników, które zostały wydane między innymi w Paryżu i Belgradzie. Za swoją pracę językoznawczą otrzymała Order Narodowy Legii Honorowej. Publikowała również prace etnologiczne. Oprócz serbskiego i francuskiego mówiła również po włosku, angielsku i rosyjsku.
W 1926 roku Veković uzyskała doktorat na uniwersytecie w Belgradzie za rozprawę pt. Крвни умир na temat chirurgii naczyniowej.
Zmarła w 1944 lub 1945 roku w okolicznościach, których nigdy nie wyjaśniono. Jako zwolenniczka monarchii uciekła pod koniec wojny z kilkoma tysiącami serbskich uchodźców z Czarnogóry pod opieką duchową metropolity Lipovaca wraz z oddziałami czetników ppłk. Pavla Đurišića na tereny Słowenii. Podaje się, że w Zidanim Moście została rozpoznana przez partyzantów Tito oraz, jak wielu innych, zabita strzałem w głowę i wrzucona do Sawy.