Po rozpoczęciu II wojny światowej jej mąż Gaziza Aminow został wysłany na front, a Biiszewa została z trójką małych dzieci i musiała poświęcić się pracy, aby utrzymać rodzinę. Najbardziej twórczy okres nastąpił po wojnie. Pierwsza książka, Partizan małaj, została opublikowana w 1941 roku. W 1949 roku została członkiem Związku Pisarzy ZSRR. Od 1953 roku poświęciła się pisaniu zawodowo. Była członkiem zarządu Związku Pisarzy Republiki Baszkortostanu i delegatem wielu kongresów pisarzy Federacji Rosyjskiej i ZSRR. W 1968 roku otrzymała Nagrodę Państwową im. Saławata Jułajewa. W 1993 roku otrzymała honorowy tytuł Ludowego Pisarza Baszkirskiej ASRR. Ponad 60 jej książek zostało wydanych w językach narodów Rosji i innych.
Zajnab Biiszewa napisała kilka książek dla dzieci i młodzieży, sztukę Drużba i powieść Budiem druzjami, dziesiątki wierszy i bajek. Dramaty Wołszebnyj kuraj (1957), Tainstwiennyj pierstień (1959), Gulbadar (1961), Obiet (1966), Zulchiza (1981) odniosły duży sukces nie tylko na scenie Baszkirskiego Państwowego Akademickiego Teatru Dramatycznego, ale także na scenach teatrów poza granicami republiki. Przetłumaczyła na język baszkirski dzieła Nikołaja Gogola, Iwana Turgieniewa, Arkadija Gajdara, Lwa Kassila, Aleksieja Tołstoja, Siergieja Aksakowa, Antona Czechowa, Maksima Gorkiego.