W 1932 roku kontrakt na budowę obu jednostek przejęła włoska marynarka wojenna, a stocznia ukończyła okręty z nazwami zmienionymi odpowiednio na „Glauco” i „Otaria”. Okręty były szybkie, charakteryzowały się bardzo dobrą manewrowością na powierzchni i pod wodą oraz były silnie uzbrojone.
„Glauco” zbudowany został w stoczni w Monfalcone. Stępkę okrętu położono 12 października 1932 roku, a zwodowany został 5 stycznia 1935 roku. Nazwa okrętu nawiązywała do mitologicznego syna Posejdona i jednej z najad – Glaukosa.
Dane taktyczno-techniczne „Glauco” był dużym, oceanicznym okrętem podwodnym o konstrukcji jednokadłubowej. Długość całkowita wynosiła 73 metry, szerokość 7,2 metra i zanurzenie 5,12 metra. Wyporność normalna w położeniu nawodnym wynosiła 1054 tony, a w zanurzeniu 1305 ton. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki wysokoprężne FIAT o łącznej mocy 3000 KM. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne CRDA o łącznej mocy 1200 KM. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 17 węzłów na powierzchni i 8 węzłów w zanurzeniu. Zasięg wynosił 2825 Mm przy prędkości 17 węzłów w położeniu nawodnym (lub 9760 Mm przy prędkości 8 węzłów) oraz 110 Mm przy prędkości 3 węzłów w zanurzeniu. Zbiorniki paliwa mieściły 59 ton oleju napędowego.