Przypadek obiektywny nakazuje optykę, gdzie wszystko ma zasadnicze znaczenie, a życie mogłoby upłynąć na śledzeniu takich wątków.
Okolicznościom, które skłaniają ku temu, by się zatrzymać i szczególnie zastanowić nad tym, co właśnie się wydarzyło i które powodują niejednoznaczne odczucie niezwykłości, surrealiści poświęcają bardzo wiele czasu. Motywują one, by być uważnym, ponieważ wszystko dookoła może nieść szczególne znaczenie i mieć magnetyczny wpływ. Koincydencja ujawnia się temu, kto jest w stanie ją spostrzec. I tak na przykład sławetną utratę oka przez malarza Viktora Braunera opisuje Pierre Mabille w artykule z 1939 roku opublikowanym w czasopiśmie Minotaur. Autor docieka w nim masochistycznego oczekiwania utraty wzroku jako ekwiwalentu zyskania wglądu wewnętrznego. Poszkodowany, zyskujący później status naznaczonego, wyjątkowego, maluje wcześniej kilka wersji autoportretów bez okaDesmond Morris, The lives of surrealists, wyd. Themes & Hudson, Londyn 2018..