W Paryżu swoją siedzibę mieli emigranci szwajcarscy. W 1790 Jean Nicolas Castelli założył tam szwajcarski klub patriotyczny. Wśród zwolenników zmian ustroju Szwajcarii obok de La Harpe’a wyróżniali się: Peter Ochs oraz Paul Usteri. W grudniu 1797 w Paryżu doszło do spotkania Ochsa i de La Harpe’a z Napoleonem Bonapartem. Rewolucjoniści zostali poinformowani o planowanej inwazji wojsk francuskich na Szwajcarię, zaś ich zadaniem było przygotowanie w kraju powstania. Zdawali sobie sprawę, że pomoc Francji jest niezbędna w dokonaniu w kraju radykalnych zmian, ponieważ sami nie mieli ku temu środków i możliwości. 9 grudnia 1797 roku w imieniu grupy uchodźców z Vaud i Fryburga, skierował petycję do francuskiego dyrektoriatu, wzywając do interwencji wojskowej w Szwajcarii w celu zapewnienia niepodległości Vaud, zapewniając tym samym oficjalny pretekst do późniejszej inwazji francuskiej, która nastąpiła 5 marca 1798. mały|240x240px|Wyspa de La Harpe’a na jeziorze Genewskim. Wraz z Peterem Ochsem udało mu się stworzyć jednolity rząd szwajcarski. 29 czerwca 1798 został członkiem dyrektoriatu wykonawczego nowo powstałej Republiki Helweckiej. Po odsunięciu Ochsa od władzy w czerwcu 1799 de La Harpe zaczął dążyć do rządów dyktatorskich, lecz sam został obalony 7 stycznia 1800 w wyniku zamachu stanu.