Natalia zostawiła dwa dzienniki z tego okresu, później opublikowane: notatki o wydarzeniach z mojego życia ( заметки о событиях моей жизнь), z lat 1781–1783, i Notatki o moich podróżach ( заметки о моих путешествиях), z lat 1783–1790.
Na salonach Golicynowie zamieszkali w petersburskim domu (później znanym jako ) na ulicy Małej Morskiej (Малая Морская) gdzie Natalia założyła salon dla francuskich monarchistycznych emigrantów. Caryca Katarzyna aprobowała te zgromadzenia, widząc w nich, jak pisał Filipp Vigel „jedną z warowni tronu przeciwko wolnomyślicielstwu”, również jej następca Paweł I pozwolił im na to. Natalia stała się rozpoznawalną postacią na dworze i ważnym ośrodkiem spraw dworskich. Władimir Sollogub napisał, że „Prawie cała szlachta była z nią spokrewniona więzami krwi lub małżeństwem. Carowie okazywali jej niemal synowską miłość. W mieście w jakiś sposób uznano, że rządziła bezwarunkowo.”. Jej pozycja w życiu towarzyskim stolicy była taka, że każdy car i caryca Rosji, od Katarzyny Wielkiej po Mikołaja I, składał jej hołd. We wrześniu 1801 roku car Aleksander I nadał jej Order św. Katarzyny II klasy, zaś w 1806 roku została damą dworu. W sierpniu 1826 została członkiem Orderu św.