do określania warunków hydrogeologicznych czy badania procesów przesączania i filtracji wód gruntowych.
Zasada działania Władimir Łukjanow zauważył analogię między równaniami opisującymi wymianę ciepła a równaniami opisującymi przepływ cieczy. Hydrointegrator działanie swoje opierał właśnie na tej zależności – naczynia imitowały badane pojemności cieplne a system połączeń odzwierciedlał konkretne działania.
Konstruktor wykorzystał następujące analogie:
Poziom wody w naczyniach w cm odpowiadał różnicom temperatur warstw i powietrza w stopniach Celsjusza Powierzchnie przekroju poprzecznego naczyń w cm² odpowiadały pojemności cieplnej warstw w kcal/stopień Ilość wody w naczyniach w cm³ odpowiadała entalpii warstw w kcal Opory hydrauliczne rurek, w min/cm łączących naczynia między sobą, odpowiadały oporności cieplnej warstw w stopniach * godz./kcal Opór hydrauliczny w rurce wylotowej odpowiadał oporności cieplnej między powierzchnią ściany a powietrzem w stopniach * godz./kcal Zużycie wody w cm³/min odpowiadało strumieniowi cieplnemu w kcal/godz.