5 listopada 1918 w stopniu podporucznika otrzymał przydział do 3 kompanii ckm w tworzącym się 34 pułku piechoty. 23 lipca 1920 uczestnicząc w obronie Grodna, „z km prowadzi ogień do bolszewików i odpiera ich ataki. Mimo odwrotu innych oddziałów polskich, pozostaje na stanowisku ze swoją kompanią ckm” dając w ten sposób żołnierzom kompanii przykład męstwa podczas walki z wrogiem. Podczas walki został ciężko ranny przez odłamek granatu. Za czyn ten został wyróżniony nadaniem Krzyża Srebrnego Orderu Virtuti Militari. Po zakończeniu wojny dalej służył w 34 pułku piechoty, a następnie w 59 pułku piechoty oraz w II Oddziale Sztabu Generalnego. Podczas trwania kampanii wrześniowej w stopniu majora dowodził I batalionem 94 pułku piechoty. Podczas trwania okupacji był oficerem ZWZ-AK pod pseudonimem „Mirski”, gdzie pełnił obowiązki m.in. Komendanta Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty Okręgu Warszawskiego AK. Za udział w powstaniu warszawskim ponownie otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari. Po zakończeniu wojny musiał się do 1956 ukrywać przed Urzędem Bezpieczeństwa Publicznego i zmieniać miejsca zamieszkania. Mieszkał m.in. w Krakowie, Giebułtowie, Kazimierzu, Kowarach oraz Obornikach Śląskich. Zmarł w Bolkowie, gdzie został pochowany.