Jest to adaptacja do chwytania nasion i podciągania ciała w ciasnych przestrzeniach.
Odwłok u większości gatunków ma szew między czwartym i piątym sternitem zakrzywiony w kierunku przodnio-bocznym, niekompletny (sternity częściowo zlane). Tylko u nielicznych rodzajów, jak np. barczel (Gastrodes), szew ten dochodzi do bocznych krawędzi odwłoka – w takich przypadkach głowa zazwyczaj zaopatrzona jest w trichobotria. Genitalia samców charakteryzują się obecnością w wezyce wyrostka helikoidalnego.
Biologia i ekologia Większość gatunków to naziemne (epigeiczne) fitofagi wysysające dojrzałe, opadłe nasiona roślin. Często znajdywane są w cieniu opadowym nasion roślin żywicielskich, czasem tworząc zgrupowania wielu gatunków związanych z danym gatunkiem rośliny. Niektóre brudźcowate wyspecjalizowały się w wąskich niszach, np. przedstawiciele rodzaju Cligenes tworzą liczące dziesiątki tysięcy osobników populacje w jaskiniach i opuszczonych budynkach, gdzie żerują na nasionach znajdowanych w guanie owocożernych nietoperzy.