drewnianymi karabinami czy lancami), uczyli się musztry, śpiewali pieśni. W ramach zajęć uczestnicy odbywali ćwiczenia na obiektach gimnastyczno-sportowych (np. „Sokoła”) oraz w terenie pozamiejskim. Organizowano także wycieczki, służące młodzieży z prowincji do poznawania polskiej historii i umacnianie patriotyzmu. Wyprawy miały charakter pieszy w okolicy działania korpusów i miały charakter krajoznawczy, ale także organizowano dalsze wycieczki (np. z Sanoka do Krakowa). Uczestniczący w korpusach wakacyjnych chłopcy określali siebie jako „korpuśniacy”. Grupy uczestników były podzielone na zastępy, odznaczali się osobnym ubiorem i dysponowali sztandarem.
Okres rozkwitu działalności korpusów wakacyjnych przypadł na pierwszą dekadę XX wieku. W Krakowie ideę zrealizowano w 1908 z inicjatywy radnego prof. Domańskiego. W pierwszych dniach zapisów zgłosiło się tam do udziału około 1000 chłopców. Funkcjonowanie korpusów było ściśle związane z krzewieniem idei patriotycznych i niepodległościowych, a według wspomnień Edmunda Słuszkiewicza kulminacyjny punkt ich istnienia przypadł na 500.