Historia i współczesne przypadki Istnieje dokumentacja dotycząca około dwóch trzecich religijnych kobiet oficjalnie uznanych przez władze Kościoła rzymskokatolickiego za święte, błogosławione, Czcigodne Sługi Boże, które żyły po 1200 r., dowodząc, że ponad połowa z nich wykazywała wyraźne objawy anoreksji, z dostępną bardziej rozległą i wysoce wiarygodną dokumentacją dla około 25 z nich. Przykładem świętej anorektyczki jest Katarzyna ze SienyRudolph M. Bell: Holy Anorexia. Chicago: The University of Chicago Press, 1985; s. 22-53.
Pierwszym potencjalnie opisanym przypadkiem osoby cierpiącej na anorexia mirabilis jest żywot Św. Wilgefortis, legendarnej postaci, która jakoby mieszkała w Galicji między VIII a X wiekiem. Św. Wilgefortis postanowiła głodować oraz złożyła śluby czystości, w celu uniknięcia niechcianego małżeństwa zaarażowanego przez jej ojca. Poprosiła Boga, aby uczynił ją brzydką, na skutek czego wyrosła jej nadmierna ilość włosów na twarzy i ciele, co jest częstym objawem niedożwienia u kobiet. Potencjalny mąż odrzucił ją ze względu na jej nieatrakcyjny wygląd i dlatego, aby ukarać córkę za sabotowanie związku, jej ojciec, król Portugalii kazał ją ukrzyżować.