Do 1923 wykonywał w pułku obowiązki dowódcy batalionu, a później krótko był oficerem materiałowym. W 1925 został wysłany na kurs wywiadowczy, a po jego ukończeniu został referentem w Oddziale II Sztabu Generalnego, a w 1928 kierownikiem referatu. 18 lutego 1928 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 197. lokatą. W latach 1930–1939 pełnił obowiązki zastępcy szefa Wydziału IIB Oddziału II Sztabu Głównego, a we wrześniu 1939 Sztabu Naczelnego Wodza.

18 września 1939 po przekroczeniu granicy został internowany w Rumunii, skąd uciekł i przedostał się do Francji. Tam przeniesiony do Rezerwy Ośrodka Wyszkolenia Oficerskiego. Po kampanii francuskiej 1940 ewakuowany do Wielkiej Brytanii. Od 1940 pełnił obowiązki dowódcy kompanii ckm 7 Batalionu Kadrowego Strzelców znajdującego się w składzie 3 Brygady Kadrowej Strzelców stacjonującej w Szkocji. Od stycznia 1942 przebywał na kursach oraz wykonywał obowiązki dowódcy batalionu szkolnego w Obozie Wyszkolenia Szturmowego w Centrum Wyszkolenia Piechoty. 27 maja 1945 został awansowany na stopień podpułkownika, a od stycznia 1946 do kwietnia 1947 był dowódcą 3 Batalionu Grenadierów w 4 Dywizji Piechoty stacjonującej w Szkocji. W grudniu 1947 został przeniesiony do rezerwy. Ukończył kurs konserwacji zabytków.