W wezyce Euoxycarenus występują dwa błoniaste wyrostki umieszczone grzbietowo. W wezyce podrodzaju nominatywnego brak jest błoniastych wyrostków.
W Europie rodzaj ten reprezentują 4 gatunki, z których w Polsce stwierdzono 3: skupieńca lipowego, O. pallens i O. modestus – tylko ten ostatni należy do fauny rodzimej tego kraju.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został po raz pierwszy w 1833 roku przez Carla Wilhelma Hahna pod nazwą Stenogaster. Nazwa ta była jednak wcześniej wykorzystana dla innego rodzaju, stąd za ważną uznaje się wprowadzoną w 1837 roku przez Franza Xavera Fiebera nazwę Oxycarenus. Gatunkiem typowym wyznaczono Stenogaster tardus (nazwa zsynonimizowana z O. lavaterae). W 1969 roku O. Samy podzielił ten rodzaj na trzy podrodzaje. Dotychczas opisano 57 należących doń gatunków: