Opublikowała trzy zbiory wierszy: Fit-Triq tal-Empirew (1975), De Profundis (1979) i Kyrie (1980). Utwory Micallef umieszczone zostały także w antologiach: Linji Ġodda (1973) i Ilħna Mkissra (1992). Jej wiersze wywodzą się ze złożonej osobowości niosącej rozdzierający ból, głównie ze względu na fakt, że urodziła się z upośledzeniem fizycznym, które znacznie warunkowało jej życie. Ból, który towarzyszył jej przez całe życie, ukazywała w swoich wierszach, jako jej metaforyczna, wewnętrzna podróż przez otchłań, piekło, czyściec i niebo mając jednak nadzieję na odrodzenie.
Wiele z jej wierszy skierowana jest do Boga, albo do abstrakcyjnej postaci męskiej. Czasami Bóg i jej wyobrażony kochanek łączą się w jedno. Szukała człowieka w Bogu, a Boga w człowieku. Jej postawa wobec Boga nie była łatwa, wyrażała zarówno miłość, jak i gniew. W utworach słowa uwielbienia i przyciągania łatwo zmieniają się w uczucia diametralnie odmienne, upatrując w Bogu tego, który pozwala, a może nawet powoduje ból.