podpisano traktat w Bachczysaraju, który pozostawił w rękach osmańskich Ukrainę Prawobrzeżną.
Turkom nie udało się jednak pokonać Habsburgów i opanować pozostałej części Węgier. W połowie XVII wieku dążące do centralizmu absolutystycznego władze habsburskie rozpoczęły działania w celu zniesienia pozostałych praw ludności węgierskiej oraz rozpoczęły prześladowania protestantów. W 1672 w wyniku prześladowań doszło do ucieczek Węgrów do Siedmiogrodu i tureckiej części Węgier. Sformowane z nich oddziały powróciły na Słowację i rozpoczęły działania partyzanckie. Wybuchło powstanie Thökölyego, na którego czele stanął magnat Emeryk Thököly. Antyhabsburskie powstanie było wspierane pieniędzmi z Francji i zaciąganymi w Rzeczypospolitej ochotnikami, którymi dowodził Hieronim Augustyn Lubomirski. Po zawarciu w 1679 pokoju francusko-habsburskiego powstańcy zostali zmuszeni do zawieszenia broni. W 1681 cesarz Leopold ogłosił tolerancję religijną i uzyskał poparcie części szlachty węgierskiej. Emeryk Thököly postanowił jednak dalej prowadzić walkę i w maju 1681 uzyskał od Uzun Ibrahima, paszy Budy i bejlerbeja ejaletu Budy, zapewnienie wzięcia jego stronnictwa pod opiekę sułtańską. Emeryk Thököly został 28 września 1682 ogłoszony paszą (królem) Górnych Węgier oraz otrzymał insygnia lennika osmańskiego.