Po naukach formalnych nadchodzi czas na rzeczowe, czyli nauki przyrodnicze, historia, matematyka, a w miarę możliwości architektura, żeglarstwo. Wiedzę praktyczną mieli czerpać uczniowie poprzez przebywanie w różnego rodzaju warsztatach rzemieślniczych. Przerwy w nauce powinny być wypełnione ruchem na świeżym powietrzu.
Kontrolę nauczanego materiału radzi przeprowadzać w ten sposób, iż starsi uczniowie powinni odpytywać młodszych, a oprócz tego uczniowie powinni pisać pisemne wypracowania. „W zakresie dyscypliny żąda Vives łagodności. Przezwiska i obelgi bezwzględnie potępia, w koniecznych wypadkach nie wyklucza kar cielesnych, ale sądzi, że wystarczą pouczenia, upomnienia i nagany. Niezbędnym warunkiem powodzenia jest przywiązanie uczniów do nauczyciela; na to musi on zapracować przez okazywanie młodzieży życzliwości i dobrego przykładu, przez staranne przygotowanie się i interesujący sposób wykładu.”S. Kot Historia wychowania, t. 1, Państwowe Wydawnictwo Książek Szkolnych, Lwów 1934, s. 215. Zgadzał się on też z humanistyczną psychologią, która kładła nacisk na potrzeby uczniów, powinni być więc oni doceniani i szanowani przez nauczyciela.