Józef Śron ps. „Julian” (ur. 1 lipca 1894 w Poznaniu, zm. 26 maja 1952 w Wolsztynie) – chorąży piechoty rezerwy Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy i społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Andrzeja i Anny z domu Nowak, urodzony 1 lipca 1894 w Poznaniu. Tam też w latach 1901–1908 uczęszczał do szkoły powszechnej. W 1905 brał czynny udział w strajku szkolnym o język i naukę polską. Przez trzy lata był członkiem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Poznaniu.
W czasie I wojny światowej od 1 października 1914 do 9 lipca 1918 pełnił służbę w armii Cesarstwa Niemieckiego. Walczył na froncie francuskim oraz rosyjskim i był trzykrotnie ranny. Od 9 lipca 1918 przebywał w niewoli francuskiej w stopniu kaprala, gdzie w obozach werbował żołnierzy Polaków do armii polskiej. W 1918 wstąpił w szeregi Armii Polskiej we Francji, którą dowodził generał Józef Haller i w maju 1919 przybył z nią do odrodzonej Polski. Brał brał czynny udział we wszystkich walkach na froncie ukraińsko- bolszewickim w okolicach Lwowa. Służył w 53 pułku piechoty. Dowodząc oddziałem, 26 kwietnia 1920 został ciężko ranny pod Barem, w czasie przeciwnatarcia na pozycje bolszewickie.